3 Światy i pół Ameryki

komentarze (1) | dodaj komentarz

Na jednym z portali czytałam wyznania kobiety, która chce zostać mamą. Jak to zwykle w życiu bywa - o ironio!!! - jest to kobieta zamężna, wykształcona, posiadająca bardzo dobrze płatną pracę, sielanka. Ta pani leczy się na bezpłodność od kilku lat. Bez rezultatów. Wraz z mężem podjęli decyzję o adopcji dziecka. Mama tej kobiety również wychowywała się w domu dziecka, dlatego też łatwiej było im podjąć taką decyzję. Zdecydowali się na adopcję 7-letniego chłopca chorego na epilepsję. Są w trakcie załatwiania formalności, spotykaja się ze swoim przyszłym synkiem, zaczynają tworzyć rodzinę. Opowiada, że podczas ostatniego spotkania w walentynki poszli do restauracji an obiad. Mały się zapytał „Ale nie bedzisz piła wódki? Nie pójdziesz do więzienia?" Serce mi się rozpadło na kawałki. Ryczę jak bóbr od samego rana. Wczoraj odbierałam synka z przedszkola, scenka rodzajowa w roli głównej zdenerwowana mama i chlipiący Kubuś. Kubusią Ben10 stracił oko, matka nie chce szukać, bo się spieszy do domu, Kuba wyje, matka pokrzykuje „nie bucz, w domu jeszcze dostaniesz!" Horror!!!

komentarze (0) | dodaj komentarz

Pudło nicości ... i stała sie jasność. Po 12 latach małżeństwa zakumałam o co lotto. Naprawdę... Mężczyzna jest istotą prostą, nieskomplikowaną, z przejrzystą instrukcją usługi. A jednak... może być jeszcze prościej.

MTS siedzi przed kompem kolejna godzinę, dziatwa błaga ojca o chwilę uwagi: "Tata co to jest kosmos? Tata co to jest aplikator? Tata pokażesz mi jak to się robi? Tata pomożesz mi?" Cisza, błoga cisza. MTS jest w swoim pudle, pudle nicości.

Syna mam rodzaju męskiego, najmłodszy pierworodny. Zaczynam zauważać pierwsze oznaki pudła. Syn odpada przez telewizorem. Magiczne pudełko w obrazkami pochłania go bez reszty. Mamią mi dziecko - myślę, jak mi się potomstwo w Disney'a zapatrzyło. Ależ nie ... Syn zaczyna już bywać w swoim pudle. Pudle nicości. "Synek głodny jesteś? Będziesz coś jadł?" Echo. "Synek jak w przedszkolu? Co było na obiadek?" Echo. "Byliście dzisiaj na dworzu? Ulepiłeś bałwana?" Echo.

Za to córka dziś ostrę zwarcie na przewodach, Zzzzzzzzzz, zzzzzzzzzzzz, ZZZZZZZZ, trzask!!! Wszystko jest na NIE.


Potrzebuję terapeuty - dla siebie. Moje spaghetti się przegrzewa.

komentarze (0) | dodaj komentarz

Taaakkk...Po upojnym weekendzie zaczął się tydzień, kolejny... co nam przyniesie???

W sobotę ze zwykłego zlotu czarownic-przyjaciółek zrobiła się impreza karnawałowa. Mężowie, dzieci, koty, psy itp.  Matka nie przewidziała, że może być tak fajnie .  Ubrała się w kreacje blisko ciała ( bo ma go teraz 17 kg mniej), oko zrobiła na kocie, brzuch wciągnęła, pierś wypięła, spryskała się litrem wody toaletowej i była gotowa. Prowiant suchy został wcześniej zakupiony po jeszcze wcześniejszych uzgodnieniach dotyczących ilości i marki tegoż też towaru. Zawitaliśmy w skromnych progach H. coś kole piątej. Dziecięta się znają i lubią, więc język wspólny odnajdują i się oddalić potrafią oddając swe umysły i ciała wspaniałej zabawie. Biesiadowaliśmy po późnej nocy, i była karkóweczka z grilla, i zapiekane warzywa, i sosik tatarski, i ciasta wszelakie, i dipy, i warzywka - człek głodny nie chodził. Coś dla duszy? A jakże polki, mazurki i oberki... aż szkoda że się skończyło, że ten weekend taki krótki.

Nie obyło się jednak bez atrakcji. Przecież było by nudno. Dziecię moje pierworodne podczas pierwszej fazy snu doznało urazu stawu łokciowego lewego. Dziwne jak można spać skacząc po łóżku. Wygladało niegroźnie, niemniej jednak matce zapaliła się lampka, że do szpitala trza jechać. Po wstępnych oględzinach wszystkich ekspertów postanowiliśmy przeczekać noc, oby do rana. Dziecię snem kamiennym usnęło, matka przemyślała. Jedziemy. Padło na MTS. Pojechał grzecznie ok. 13tej czasu niedzielnego - no normalnie polecam -  środek zimy, niedziela popołudniu, izba przyjęć szpitala miejskiego. Można zakwitnąć, można korzenie zapuścić, można doznać zatrucia alkoholowego od współtowarzyszy niedoli. Po 3 h stania i czekania MTS wymiękł: „Czy mogłabyś przyjechać? Głodny jestem.. Nogi mnie bolą. Weź samochód i przyjedź! Co nie możesz?" Poirytowanie narastało. Na popołudniowej zmianie matki dziecię nagle cudownie przyjęto. Okazało się, że zwyczajne nadwyrężenie. Łot co... Matka ma czyste sumienie, a dziecko hipochondrię dziedziczoną genetycznie...

Na siostrzaną pomoc można zawsze liczyć, nie zawsze o czasie. Nasz suczka została w domu podczas imprezy wyjazdowej, myśleliśmy o sielskim pobycie na wsi, przy minus 15 St., jednak po raz kolejny matkę sumienie szarpnęło.  Suczkę zostawi się w domu, sis pieska weźmie na spacerek. Przyjedzie ok. 10tej. Weźmie na długi spacer, nie się psina wybiega. Zdążyliśmy wrócić, się rozpakować, kawę wypić, do szpitala się wybrać, zalec na kanapie celem odpoczynku. Chwytam za telefon, co by sis podziękować za takie poświęcenie. Psina smutno patrzy i błagalny wzrokiem prosi wyjdź ze mną na spacer. PROSZĘ CIĘ!!!. "Eeeee właśnie wstałam, bardzo Cię przepraszam, zaraz przyjdę i wyprowadzę Fionkę..." 13:49. No comments.

Z zanotowanych dzisiejszych przypadków  dodam, że:

- córa nie potrafi nosić tornistra (bo uraz), nie może się ubierać i rozbierać ( bo uraz), nie może zapiąć kozaków (bo uraz)... jak ona będzie jadła???

- syn ma bal karnawałowy, strój Indianina, 3 x zmieniał zdanie, czy się przebierze przed śniadaniem czy nie, kreski wojenne za chude, za grube, w sali wszyscy koledzy jeszcze w cywilu, on chce się przebrać, ojciec uciekł, nawet MTS miał dość.

Nie cierpię poniedziałków.

komentarze (0) | dodaj komentarz

działo się działo, a matka nic nie zapisała.


Zacznijmy jednak od początku. Sylwestrowo było, oj nawet bardzo.  I nie "ą- ę" bynajmnie, bułkę przez bibułkę... tylko sielsko w Koziej Wólce, u G. 31.12. dostaliśmy tel. popołudniu, czy byśmy nie przyjechali. Każdy miał wziąć ze sobą coś do żarcia i do picia. Impra się udała, dzieciatka poległy w łóżkach coś kole czwartej, matka nieco póżniej :))


Od 04.01. kierat szkolno-domowo-przedszkolnym. Ortodonta, alergolog, takie tam - standarcik.


15.01. ferie zimowe. jak się okazało MTS  ma 9 dni zaległego urlopu. Zaległ więc w domu i dzierżył wartę przy ognisku domowym.  Także JA po prostu wstawałam rano, po 30 min. pobytu w przybytku zwanym łazienką zdawałam się być boska, biegłam na spacerek z psiną i nawet zadowolona wsiadałam do mojego rolls roys'a i mknęłam do pracy z niczym nie zmęconą myślą o spokojnej pracy (ale jak to zwyczaj bywa, bywało różnie).  Nie interesowało mnie w co potomstwo się ubierze, o której wstanie, czy zje czy nie zje, jakie bedzie miało humory... Nie moja broszka. Jak dla mnie rewelacja. Timing mnie wykańcza:)))


Ale ferie się skończyły. Do roboty z całym ekwipunkiem. 6:00 rano pobudka, potem poprawianie ideału, 6: 35 śniadam, potem dziecięta, pobudzić do życia, co by w "stand by" nie weszły i heja... Auto nie odpaliło, akumukator się wziął i rozładował. MTS mnie zawozi do pracy.  Śmierdzę fajkami - "już zdążyłaś zajarać? następnym razem pojedziesz autobusem" No comments - w tle leci "nasza" piosenka U2 "with or without you". Nasze milczenie jest bardzo wymowne...


Nie cierpię poniedziałków.

komentarze (0) | dodaj komentarz